غزل شمارهٔ ۱۹۳

بر سر من نامده است از تو جفاجوی تر

در همه عالم تویی از همه بدخوی تر

گیر که من نیستم هم ز خود انصاف ده

تا به جهان کس شنید از تو جفاجوی تر

هستی خورشید حسن لاجرم از وصل تو

هرکه به نزدیک تر از تو سیه روی تر

گفتم هستی چو گل هم خوش و هم بی وفا

لیک نگفتم که هست گل ز تو خوشبوی تر

بود گناه من آنک با تو یگانه شدم

نیست مرا ز آب چشم هیچ گنه شوی تر

تا دل من سوی توست بارگه صبر من

هست به کوی عدم بلکه از آنسوی تر

در صف عشاق تو کمتر خاقانی است

لیک به وصف تو در اوست سخنگوی تر