غزل شمارهٔ ۲۰۳

بوی وفا ز گلبن عالم نیافت کس

تا اوست اندر او دل خرم نیافت کس

منسوخ کن حدیث جهان را که در جهان

هرگز دو دوست یک دل و همدم نیافت کس

آن حال کز وفای سگی باز گفته اند

دیری است تا ز گوهر آدم نیافت کس

در ساحت زمین مطلب کیمیای انس

که اندر خزانه های فلک هم نیافت کس

چندین مگوی مرهم و مر هم که هرکه بود

در خستگی فرو شد و مرهم نیافت کس

در چار بالش عدم آی از بساط کون

که اینجا دم مراد مسلم نیافت کس

چون قفل و پره آلت بند است روز و شب

زان لاجرم کلید در غم نیافت کس

خاقانیا ز عالم وحشت مجوی انس

که انفاس عیسی از دم ارقم نیافت کس