غزل شمارهٔ ۲۰۴

مه نجویم مه مرا روی تو بس

گل نبویم گل مرا بوی تو بس

عقل من دیوانه عشق تو شد

بندش از زنجیر گیسوی تو بس

اشک من باران بی ابر است لیک

ابر بی باران خم موی تو بس

آینه از دست بفکن کز صفا

پشت دست آیینه روی تو بس

رنگ زلفت بس شب معراج من

قاب قوسینم دو ابروی تو بس

طالب ظل همایی نیستم

سایه دیوار در کوی تو بس

آسمان در خون خاقانی چراست

کاین مهم را نامزد خوی تو بس