غزل شمارهٔ ۲۰۹

خسته ام نیک از بد ایام خویش

طیره ام بر طالع پدرام خویش

از سپیدی کار طالع بخت را

بس سیه بینم زبان و کام خویش

دل سبوی غم تهی بر من کند

من ز خون دل کنم پر جام خویش

دل هم از من دوست گیر است ای عجب

بر زبان غم دهد پیغام خویش

من به دندان گوشه دل چون خورم

کو چنان در گوشه دید آرام خویش

دل نه پیکان است هم خون است و گوشت

گوشت نتوان خوردن از اندام خویش

آسمان هردم کشد وانگه دهد

کشتگان را طعمه اجرام خویش

کلبه قصاب چند آرد برون

سرخ زنبوران خون آشام خویش

وام بستانم دهم خواهنده را

پس ز گنج غیب بدهم وام خویش

سایلان از من چنین خوش دل روند

من چنین ناخوش دل از ایام خویش

سایل ار خرم شود زاکرام من

من شوم خرم تر از اکرام خویش

از برای شادی سایل به رنگ

زعفران سازم رخ زرفام خویش

دانگی از خود باز گیرم بهر قوت

پس دهم دیناری از انعام خویش

کام من بالله که ناکام من است

تا به ناکامی برآرم کام خویش

دست همت بس فراخ آمد مرا

پای همت تنگ دارد گام خویش

او به نسبت خوانده خاقانی مرا

من کنم خاقان همت نام خویش