غزل شمارهٔ ۲۲۲

تا چند ستم رسیده باشم

چون سایه ز خود رمیده باشم

لب بسته گلو گرفته چون نای

نالان و ستم رسیده باشم

انصاف بده چرا ننالم

که انصاف ز کس ندیده باشم

چند از سگ ابلق شب و روز

افتاده سگ گزیده باشم

چند از پی آب دست هر خس

چون بلبله قد خمیده باشم

تا کی چو ترازو از زبانی

در گردن زه کشیده باشم

طیار شوم زبان ببرم

تا راست روی گزیده باشم

چون صبح و محک به راست گویی

گویای زبان بریده باشم

گویی که ز غم مجوش و مخروش

این پند بسی شنیده باشم

در جوش و خروش ابر و بحرم

نتوانم که آرمیده باشم

خاقانی دلفکارم آری

اندیک نه شوخ دیده باشم