غزل شمارهٔ ۲۲۵

گرچه به دست کرشمه تو اسیرم

از سر کوی تو پای بازنگیرم

زخم سنان تو را سپر کنم از دل

تا تو بدانی که با تو راست چو تیرم

خصم و شفیعم تویی ز تو به که نالم

کز چو تو ناحق گزار نیست گزیرم

ساخته ام با بلای عشق تو چونانک

گر عوضش عافیت دهی نپذیرم

بی تو چو شمعم که زنده دارم شب را

چون نفس صبح دم دمید بمیرم

زخمه عشق تو راست از دل من ساز

زاری خاقانی است ناله زیرم