غزل شمارهٔ ۲۶۱

نیم شب پی گم کنان در کوی جانان آمدم

همچو جان بی سایه و چون سایه بی جان آمدم

چون سگان دوست هم پیش سگان کوی دوست

داغ بر رخ طوق بر گردن خروشان آمدم

کوی او جان را شبستان بود زحمت برنتافت

سایه بر در ماند چون من در شبستان آمدم

آتش رخسار او دیدم سپند او شدم

بی من از من نعره سر برزد پشیمان آمدم

با چراغ آسان نشاید بر سر گنج آمدن

من چراغ آه چون بنشاندم آسان آمدم

سوزن مژگانش از دیبای رخسارش مرا

خلعتی نو دوخت کو را دوش مهمان آمدم

دوست جام می کشید و جرعه ها بر من فشاند

خاک او بودم سزای جرعه ها زآن آمدم

از حسودانش نیندیشم که دارم وصل او

باک غوغا کی برم چون خاص سلطان آمدم

شام گه زین سر نه عاشق که آستان بوسی شدم

صبح دم زآن سر نه خاقانی که خاقان آمدم