غزل شمارهٔ ۳۲۸

کردی نخست با ما عهدی چنان که دانی

ماند بدان که بر سر آن عهد خود نمانی

راندی به گوش اول صد فصل دل فریبم

و امروز در دو چشمم جز جوی خون نرانی

آن لابه های گرمت ز اول بسوخت جانم

زیرا که همچو آتش یک سر همه زبانی

از تو وفا نخیزد دانی که نیک دانم

وز من جفا نیاید دانم که نیک دانی

از خون من فرستی هردم نواله هجر

یک ره به خوان وصلم ناکرده میهمانی

هستم بر آنکه خود را بی تو ز خود برآرم

هرچند می سگالم تو نیز هم برآنی

خاقانی این جفاها از تو عجب ندارد

کاخر نه در جهانی پرورده جهانی