غزل شمارهٔ ۳۶۴

مرا روزی نپرسی کآخر ای غم خوار من چونی

دل بیمار تو چون است و تو در تیمار من چونی

گرفتم درد دل بینی و جان دارو نفرمایی

عفی الله پرسشی فرما که ای بیمار من چونی

زبان عشق می دانی ز حالم وانمی پرسی

جگر خواری مکن واپرس که ای غم خوار من چونی

در آب دیده می بینی که چون غرقم به دیدارت

نمی پرسی مرا که ای تشنه دیدار من چونی

امیدم در زمین کردی که کارت بر فلک سازم

زهی فارغ ز کار من چنین در کار من چونی

میان خاک و خون چون صید غلطان است خاقانی

نگویی که ای وفادار جفا بردار من چونی

تو دانی کز سگان کیستم هم بر سر کویت

سگ کویت نمی پرسد مرا که ای یار من چونی

تو نیز آموختی از شاه ایران کز خداوندی

نمی پرسد که ای طوطی شکر بار من چونی