غزل شمارهٔ ۳۷۰

دشوار عشق بر دلم آسان نمی کنی

درد مرا به بوسی درمان نمی کنی

بسیار گفتمت که زیان دلم مخواه

گفتن چه سود با تو که فرمان نمی کنی

هجر توام ز خون جگر طعمه می دهد

گر تو به خوان وصلش مهمان نمی کنی

با تو حدیث بوسه همان به که کم کنم

کالا حدیث زر فراوان نمی کنی

جان می دهم به جای زر این نادره که تو

از زر حدیث می کنی از جان نمی کنی

یک چشم زد نباشد کز بهر چشم زخم

قرب هزار جان که تو قربان نمی کنی

چون زور آزما شده دست جنون تو

خاقانیا تو فکر گریبان نمی کنی