غزل شمارهٔ ۳۷۹

از بوالعجبی هردم رنگ دگر آمیزی

عیسی نه ای و روزی صد رنگ برآمیزی

ده رنگ دلی داری با هر که فراز آیی

یک رنگ شوی حالی چون آب و درآمیزی

هردم جگرم سوزی گر زلف به کار آری

نه مشک خلل گیرد چون با جگر آمیزی

صد زهر بیامیزی در کام دلم ریزی

چون نوش کنم زهری زآن صعب تر آمیزی

خود کژدم زلفت را زهری است که جان کاهد

حاجت نبود گر تو زهری دگر آمیزی

از یک نظر تنها دل باخته ام با تو

جان بازم اگر لطفی با آن نظر آمیزی

گر هیچ شبی زآن لب تسکین دلم سازی

از دیده گلاب آرم تا با شکر آمیزی

شعر تر خاقانی چون در لبت آویزد

گویی که همی آتش با آب درآمیزی

قصد در خسرو کن تا چشم سعادت را

از گرد رکاب او کحل البصر آمیزی