غزل شمارهٔ ۴۰۱

باز از نوای دلبری سازی دگرگون می زنی

دیر است تا در پرده ای از پرده بیرون می زنی

تا مهره وامالیده ای کژ باختن بگزیده ای

نقشی که در کف دیده ای نه کم نه افزون می زنی

آه از دل پرخون من زین درد روزافزون من

هر شب برای خون من رای شبیخون می زنی

خاقانی از چشم و زبان شد پیش تو گوهرفشان

تو عمر او را هر زمان کیسه به صابون می زنی