شمارهٔ ۱۳۶ - در رثاء خانوادهٔ خود

بی باغ رخت جهان مبینام

بی داغ غمت روان مبینام

بی وصل تو کاصل شادمانی است

تن را دل شادمان مبینام

بی لطف تو کآب زندگانی است

از آتش غم امان مبینام

دل زنده شدی به بوی بویت

کان بوی ز دل نهان مبینام

بی بوی تو کاشنای جان است

رنگی ز حیات جان مبینام

تا جان گرو دمی است با جان

جز داو غمت روان مبینام

بر دیده خویش چون کبوتر

جز نام تو جاودان مبینام

بی سرو قد تو جعد شمشاد

بر جبهت بوستان مبینام

یک دانه آفتاب بی تو

بر گردن آسمان مبینام

از دانه دل ز کشت شادی

یک خوشه به سالیان مبینام

در آینه دل از خیالت

جز صورت جان عیان مبینام

در آینه خیالت از خود

جز موی خیال سان مبینام

تا وصل تو زان جهان نیاید

دل را سر این جهان مبینام

جز اشک وداعی من و تو

طوفان جهان ستان مبینام

چون حقه سینه برگشایم

جز نام تو در میان مبینام

گر عمر کران کنم به سودات

سودای تو را کران مبینام

گفتی دگری کنی مفرمای

کاین در ورق گمان مبینام

بی تو من و عیش حاش لله

کز خواب خیال آن مبینام

خاقانی را ز دل چه پرسی

کانست که کس چنان مبینام

حالی که به دشمنان نخواهم

حسب دل دوستان مبینام

غمخوار تو را به خاک تبریز

جز خاک تو غم نشان مبینام