شمارهٔ ۱۸۴ - مطلع سوم

دهر سیه کاسه ای است ما همه مهمان او

بی نمکی تعبیه است در نمک خوان او

بر سر بازار دهر نقد جفا می رود

رسته ای ار ننگری رسته خذلان او

دهر چو بی توست خاک بر سر سالار او

ده چو تو را نیست باد در کف دهقان او

خیز در این سبز کوشک نقب زن از دود دل

درشکن از آه صبح سقف شبستان او

گوهر خود را بدزد از بن صندوق او

یوسف خود را برآر از چه زندان او

ز اهل جهان کس نماند بلکه جهان بس نماند

پای خرد درگذار از سر پیمان او

مادر گیتی وفا بیش نزاید از آنک

هم رحمش بسته شد هم سر پستان او

کار چو خام آمده است آتش کن زیر او