شمارهٔ ۲۰۶ - این مرثیه را از زبان قرة العین امیر رشید فرزند خود گوید

دلنواز من بیمار شمایید همه

بهر بیمار نوازی به من آیید همه

من چو مویی و ز من تا به اجل یک سر موی

به سر موی ز من دور چرایید همه

من کجایم خبرم نیست که مست خطرم

گر شما نیز نه مستید کجایید همه

دور ماندید ز من همچو خزان از نوروز

که خزان رنگم و نوروز لقایید همه

سنبلستان خطم خشک نگشته است هنوز

به من آیید که آهوی ختایید همه

اجلم دنبه نهاد از بره چرخ و شما

همچو آهو بره مشغول چرایید همه

من مه چارده بودم مه سی روزه شدم

نه شما شمس من و مهر سمایید همه

گر بسی روز دو شب هم دم ماه آید مهر