شمارهٔ ۲۹۹

آبم ببرد بخت بخ ای خفته بخت بخ

نانم نداد چرخ زهی سفله چرخ زه

در خواب رفته بختم و بیدار مانده چشم

لا الطرف لی ینام و لا الجد ینتبه

چون ماه چار هفته شده ستم به هفت حال

حالی چنان که لیس علی الخلق یشتبه

دل چون قلم در آتش و تن کاغذ اندر آب

فالنار احرقته و الماء حل به

ایام دمنه طبع و مرا طالع است اسد

من پای در گل از غم و حسرت چو شتربه

از کیسه کسان منم آزاد دل که آز

آزاد را چو کیسه گلو درکشد به زه

خشنودم از خدای بدین نیستی که هست

از صد هزار گنج روان گنج فقر به

چون جان صبر در تن همت نماندنی ست

گو قالب نیاز ممان هرگز و مزه

دولت به من نمی دهد از گوسفند چرخ

از بهر درد دنبه و بهر چراغ په

الحق غریب عهدم و از قایلان فزون

هرچند کاهل عهد کهان را کنند مه

بیمار جان ربوده برون آمدم ز ری

شاخ حیات سوخته و برگ راه نه

شب تا به چاشت راه روم پس به گرمگاه

بر هر دری طلبم منزل نزه

بیماری گران و به شب راندن سبک

روز آب چون به من نرسد زان خران ده

از بیم تیغ خور سفرم هست بعد از آنک

روز افکند کلاه و زند شب قبا زره

بر ره چو اسب سایه کند گویدم غلام

که این سایه فرش توست فرود آی و سر بنه

از تب چو تار موی مرا رشته حیات

و آن موی همچو رشته تب بر به صد گره

غایب شد از نتیجه جانم میان راه

یک عیبه نظم و نثر که از صد خزینه به

یارب چو فضل کردی و جان باز دادی ام

رحمی بکن نتیجه جان نیز باز ده