شمارهٔ ۸۴

ای روی دردمندان بر خاک آستانت

از آب و خاک زآن سو غوغای عاشقانت

عرش آشیان همایی ما جمله سایه تو

با این صفت چه دانند این مشت استخوانت

ذرات کون یک یک در ممکنات عالم

جستند و یافت برتر از کون و از مکانت

غیرت به پست و بالا پنهان نبود و پیدا

غیرت ندانم از چه می داشتی نهانت

زین پیش عقل و دانش دادی ز خود نشانم

گم کرده ام نشان ها تا یافتم نشانت

در بر رخم چه بندی چون رفته ام به بامت

روی از چه بازپوشی چون دیده ام عیانت

دری ز کنز مخفی دارد کمال با خود

گر گوش داری این درد آید به گوش جانت

دی می شدی خرامان چون سرو و عقل می گفت

خوش می روی به تنها تن ها فدای جانت