شمارهٔ ۸۶

ای ز نوش شکرستان لبت رسته نبات

تشنه پسته شکر شکنت آب حیات

سرو هرچند که دارد به چمن زیبایی

راستی نیستش این قامت شیرین حرکات

خورده ام شربت هجرت به تمنا ی وصال

داده ام عمر گرانمایه به امید وفات

مرغ دل باز چنان صید سر زلف تو شد

که ش ازین دام نباشد دگر امید نجات

هرکه بیند رخ زیبای تو خواند تکبیر

هرکه بیند قد و بالای تو گوید صلوات

به جفای تو اگر کشته شوم سهل مگیر

کشته تیغ تو باشند رفع الدرجات

رخ تو بدر منیر ست عیان از شب تار

لعل تو چشمه خضر ست نهان در ظلمات

ار نیست در دیده من نقش دهانت چه خیال

هیچ کس دید به هم چشمه حیوان و فرات

باز بر بیدق دل اسب غمت پیل انداخت

هم خوش است ار نظری هست به آن رخ سوی مات

نتواند که کند وصف جمال تو کمال

زانکه هست آیینه حسن تو بیرون ز صفات