شمارهٔ ۱۸۹

طبع لطیف داند لطف لب و دهانت

فکر دقیق باید سررشته میانت

دی می شدی خرامان چون سرو و عقل می گفت

خوش می روی به تنها تن ها فدای جانت

دانی چرا رفیقت کرد از در تو دورم

نگذاشت تا نشیند گردی بر آستانت

دل تیر غمزه ات را گر جان سپر نسازد

آن به که گوشه گیرد ز ابروی چون کمانت

پیراهن صبوری کردیم پاره پاره

تا دیده ایم چون گل در دست این و آنت

لطف صبا شنیدم باد است با نسیمت

آب حیات دیدم هیچ است با دهانت

در پایه سلاطین باشد کمال مسکین

گر بشمرند او را از خیل بندگانت