شمارهٔ ۳۰۶

آهنین جانی مرا کز غصه تابی می دهد

آهن از آتش چو بیرون کرد آبی می دهد

همچنین جان های تشنه چون ز آتش مپرهند

هر یکی را دور از کوثر شرابی می دهد

آنکه داغش می نهم بر سینه خود نیز حیف

رحمتی باشد گرم به هم عذابی می دهد

گرچه می شده در دارالشفاء هر من طبیب

حلقه ای چون می زنم بر در جوابی می دهد

دست اگر ندهد که گیرد کس عنان آن سوار

بوسه افتان و خیزان بر در جوابی می دهد

شب که گرید چشم ما فردا طمع دارد وصال

هرکه آبی می دهد بهر ثوابی می دهد

دیگر از شادی چه جای خواب در چشم کمال

گر شبی بختش بر آن در جای خوابی می دهد