شمارهٔ ۳۲۰

اهل دل زلف درازت رشته جان گفته اند

زین حدیثم بوی جان آمد که ایشان گفته اند

تا دهانت نیست پیدا وز نظرها شد نهان

خرده بینان وصف آن پیدا و پنهان گفته اند

زآن دهان چون شکر هر گه حدیث آمد به لب

از لطافت آن سخن شیرین و خندان گفته اند

قامتی همچون الف داری و ابرویی چو نون

در تو هر آنی که گفتند از پی آن گفته اند

وصف آن زلف و دهان سوداییان تنگدل

نیک نامفهوم و بیش از حد پریشان گفته اند

در چمن برخاستست از سرو فریاد و فغان

تا از آن بالا حدیثی عندلیبان گفته اند

گفته های نسته از شوق جمال او کمال

هر چه مرغان خوش الحان در گلستان گفته اند