شمارهٔ ۳۴۲

بر عزیزان غمزه شوخ تو خواری می کند

غمزه تو خواری و زلف تو باری می کند

در ملاک عاشق بیچاره چشم و زلف تو

این یکی بی صبری و آن بی قراری می کند

اگر نماید خوبرو جور و کند صد دشمنی

مهربانی می نماید دوستداری می کند

عاشق دیدار را دیدار آرد در خروش

عندلیب از شوق گل فریاد و زاری می کند

خاک را هم من به من گر بگذری آن لطف تست

آب را بر خاک لطف خویش جاری می کند

چون ز پیشم می روی جان می سپارم من به غم

هر کرا شد عمر لابد جان سپاری می کند

گرچه بود اول گدای شهر ما اکنون کمال

تا به آن به کرد پاری شهریاری می کند