شمارهٔ ۳۵۵

بی یاد تو عشاق دل شاد نیابند

بی بندگی از بند غم آزاد نیابند

دیوانه دلان را که کشد پای به زنجیر

گر بوی سر زلف تو از باد نیابند

هر تیر که گم گشت به نخجیر ز شیرین

جز در جگر خسته فرهاد نیابند

اهل نظر از حس به شوخان ستمکار

یابند همه چیز ولی داد نیابند

زلف تو به قرنی نشود یافت که آن شست

گر عمر رسد نیز به هفتاد نیابند

انگشتری دل که ز هر دست شدی یافت

اکنون که بدست تو بیفتاد نیابند

سحرست کمال این سخنان باد حلالت

صنعت طلبان به ز تو استاد نیابند