شمارهٔ ۳۸۶

حدیث حسن او چون گل به دفتر درنمی گنجد

از آن عارض به جز خملی در این دفتر نمی گنجد

نگویند آن دهان و لب ز وصفت آن میان رمزی

چو آنجا صحبت تنگست مویی درنمی گنجد

به آن لب ساقیا گویی برابر داشتی می را

که می های سبو از ذوق در ساغر نمی گنجد

سرشک و آه چون دارم درون چشم و دل پنهان

که دود این و سیل آن به بحر و بر نمی گنجد

تمنای تو می گنجد درون سینه و دل بس

درین غمخانه ها دیگر غم دیگر نمی گنجد

کمال از سر گذر آنگه قدم نه در حریم او

که از بسیاری جان ها در آن در سر نمی گنجد