شمارهٔ ۴۱۷

دوشم دل از غم تو بر آتش همی تپید

وز دیده با خیال لبت آب می چکید

زآن لب چو می شنید حدیثی دل کباب

می سوخت چون نمک به جراحت همی رسید

در پیش می فکند سر خود قتیل عشق

از شر این گناه کز آن تیغ می برید

ناکرده سر قلم سر زلفت کجا کشیم

دال است زلف تو نتوان بی قلم کشید

پیش تو روز و شب چه برم نام مهر و ماه

چون مهر دیگری نتوان بر تو به گزید

گیرم که باد با تو برد آه این ضعیف

از باد تاله پشه کمتر توان شنید

چشم کمال روی تو دید و به گریه گفت

چشم رونده چون تو در اقلیم ها ندید