شمارهٔ ۹۵۵
کمال خجندیای بار نازنین مگر از فتنه زاده ای
کامروز چشم فتنه گری برگشاده ای
در ملک حسن خسرو خوبان تویی ولیک
داد مرا تو از لب شیرین نداده ای
هستند در زمان تو خوبان گلعذار
لیکن از این میانه تو زیبا فتاده ای
چون آفتاب بر همه روشن شد آنکه تو
از حسن و لطف از مه تابان زیاده ای
از خط تو ز غالیه هر نقطه ای که هست
داغی ست آنکه بر دل عنبر نهاده ای
با آنکه ریخت غمزه شوخ تو خون ما
با عاشقان هنوز به جنگ ایستاده ای
گفتم کمال از قد سرو نو بر نخورد
عشقت بگفت رو که در این ره پیاده ای