شمارهٔ ۹۸۰

باز به ناز کش مرا چیست که ناز می کنی

ناز نمی کنم دگر گویی و باز می کنی

من چو شهید عشقم و بر در تو بهشتیم

بر رخ من در بهشت از چه فراز می کنی

از دهنت چو می رود پیش دو لب حکایتی

جان مرا در آن سخن محرم راز می کنی

از تو چگونه جان برم چون تو به مرغ آن حرم

حمله باز می کنی چشم چو باز می کنی

چشم به عارضش دلا چیست ز زلف او گله

وقت چنین لطیف و تو قصه دراز می کنی

با رخ دوست زاهدا رو چو به قبله شد ترا

عرض نیاز کن چرا عرض نماز می کنی

زایر کعبه را بگو حلقه به گوش این درم

گوش که می کند که تو وصف حجاز می کنی

کمال تا ابد خاک یک آستان و بس

بندگی شهی گزین گر چو ایاز می کنی