شمارهٔ ۱۰۱۱

چه لطف است این که با من می نمایی

لب نازک پرسش می گشایی

البته جانست و جانم می فزاید

سبزی که بر لب می فزایی

خطت بر رخ نکوتر خوانده از مشک

مگر خوانند خط در روشنایی

نه عاشق را بلا آمد ز هرسو

چرا زین سر نبایی چون بلایی

چو قامت راست کردی وقت رفتن

قیامت دیدم از روز جدایی

ملولم ز آشنایی رقیبان

چه بودی گر نبودی آشنایی

نمی خواهد کمال از بار جز بار

نیامرزید درویشان گدایی