بخش ۳

بدو گفت کاری ز رای بلند

توقع همین باشد از هوشمند

ولیکن مراد من این بود و بس

که یک چند با تو برارم نفس

ز داناییت بهره پر برم

ز دریا صدف وز صدف در برم

چو تو داشتی صحبت از ما دریغ

تواضع ز تو نیست ما را دریغ

گر از زحمت ما نیایی ستوه

کنون پنجه ما و دامان کوه

طریقی نما از خبر داشتن

که بتوانم این بار برداشتن

بخشنودی کرد گارم درار

که خشنود باد از تو هم کردگار

حکیم از چنان خواهش زیر کان

برون جست روشن چو تیر از کمان