بخش ۳۶ - کور کردن رام یک پسر اندر را که به صورت زاغ سیتا را رنجانیده بود

شکار آورد روزی آن ظفرکیش

گوزن و آهوان را از عدد بیش

به سیتا داد کاین صید فراوان

بکن قسمت برین صحرا نشینان

چو بخشی ح ص ه های مرد و زن را

نصیب طعمه ده زاغ و زغن را

دران قسمت که آن حور پری زاد

صلای عام بر زاغ و زغن داد

ازان زاغان قضا را شوخ زاغی

تعشق جست چون بلبل به باغی

نشستی گه چو داغ لاله بر دست

گه از ناخن کف دستش همی خست

پیاپی دید شوخی های آن زاغ

ز غیرت رام شد سر تا قدم داغ

به گلزاری که رضوانست بلبل

جه زهره زاغ را تا بو کند گل

دلش گفتا ز عقلم این سراغ است

که پور اندر است این خود نه زاغ است

وگرنه زاغ را بازی به شهباز

بود خود در عدم رفتن به پرواز

به زاغ انداخت باز غیرت آیین