بخش ۵۰ - دیدن رام جتایو کرگس را و خبر یافتن از سیتا

به ناگه رفت در دامان کوهی

به کوهستان عجب گردون شکوهی

شکسته یافت چتر و بیرق و تیر

کمانی نیز چون قوس آسمان گیر

فراوان قطره های خون تازه

عقیقی گشته سنگ از وی به غازه

برادر را سلاح و بیرق و خون

بدیده خون ز دیده راند بیرون

بگفتا ظن خود گفتم به تو فاش

دو دیو از بهر آن بت کرده پرخاش

به دیوان گرنه بهر مهر جنگ است

چرا روی زمین یاقوت رنگ است

در اثنای سخن نزدیک راهش

به خون کرگس افتاده نگاهش

یقین شد در دل رام غم اندیش

که کرگس کرده او را طعم ۀ خویش

جتایو بانک زد کای رام لچمن

مرا در دل مپندارید دشمن

یقین دان بد نکردم من به سیتا

که او را برده ده سر دیو لنکا

وفای عهد یاران خسته تا دیر