بخش ۱۰۳ - در آتش انداختن رام سیتا را جهت امتحان پاکی او و سلامت بر آمدن او

کشید از دل بس آهی آتش اندود

زمین پر شعله کرده چرخ پر دود

نبود از شک تاب سینه سوزی

اجازت داد بر آتش فروزی

بس آن گه گفت عاشق دلستان را

که آتش می فروزم امتحان را

نه سیمابی که گردد قایم النار

ز سیم و زر بهایش هست بسیار

کسی کو را گزند از آتش آید

بجز آتش علاج او نشاید

چو جانم سوختی ز آتش میندیش

جزای سوزش من آمده پیش

در آتش رو به آیین سیاوش

برون کن از دلت کین سیاوش

به اطمینان دل در شعله کن جای

ز آتش آبروی خود بیفزای