بخش ۱۱۴ - منع کردن زاهد لو و کش را از ریاضت بسیار و دادن او کمانها به دست ایشان و دعا کردن او در حق ایشان

که فرزندان شما شهزادگانید

چو من خود را ز درویشان ندانید

به جان بندید دل در افسر و تخت

که درویشی بود کار عجب سخت

نیارد کرد سوزن کار شمشیر

به که قانع چو آهوکی شود شیر

نه بازیچه است ترک نعمت و ناز

حواس از آرزوها داشتن باز

شکم را جای لقمه سنگ دادن

هوا را دل به نومیدی نهادن

ز روی نازنینان دیده بستن

ز موی مه جبینان دل شکستن

نظر در دیده جان در تن فشردن

که چون در زندگی بی مرگ مردن

شکستن خارها در چشم پرخواب

ز نغمه ریختن در گوش سیماب

دماغ از بوی گل آشفته ماندن

چمن زار هوس نشکفته ماندن

شما را حق جوانمرد آفریده است

برای تخت و افسر آفرید ه است

چو بی محنت نصیب کس شود گنج