بخش ۵

امام اسمعیل ساوی گفت من رقعۀ نوشتم به شیخ و بنوشتم کی کسی ترا غیبت کرده است او را بحل کن شیخ گفت بخط مبارک نوشت

تقشع غیم الجهد عن قمر الحب

واشرق نورالصبح فی ظلمة الغیب

وجاء نسیم الاعتذار مخففا

فصادفه حسن القبول من القلب

ازیک سو شیر و از دگر سو شمشیر

مسکین دل من میان شیر و شمشیر

کار همه راست شد چنانک بباید

حالت شادیست شاد باشی شاید

انده و اندیشه را دراز چه داری

دولت تو خود همان کند که بباید

رای وزیران ترا بکار نیاید

هرچصوابست بخت خود فرماید

چرخ نیارد بدیل تو ز خلایق

و آنکه ترا زاد نیز چون تو نزاید

ایزد هرگز دری نبندد بر تو

تا صد دیگر به بهتری نگشاید

آنجا که ببایی پدید نییی گویی

آنجا که نبایی از زمین بررویی

عاشق کنی و مراد عاشق جویی