شمارهٔ ۹۶

مدعی که آتش اعراض فروزنده توست

مدعای دل او سوختن بنده توست

گر کنی پرسش و بی جرم بود چون باشد

تهمت آلود گنه کاین همه شرمنده توست

آن که افکنده به همت دو جهان را ز نظر

این گمان می کندش کز نظر افکنده توست

کم مبادا که طراوت ده باغ طربست

گریه بنده که آب چمن خنده توست

محتشم کز چمن وصل تواش رانده فلک

بنده ریشه امید ز دل کنده توست