شمارهٔ ۴۴۲

کو دل که محو نرگس جادوفنت شوم

مستغرق نظاره مردافکنت شوم

چون گشته ای به دشمن ناموس خویش دوست

اینست دوست به که چنان دشمنت شوم

از غیرتم برین که به من نیز این چنین

بی قیدوار دوست شوی دشمنت شوم

پا می کشد ز مزرع دل وصل خوشه چین

تا غافل از محافظت خرمنت شوم

پیراهن تو قصد تو خواهد نمود اگر

یک جامه وار دور ز پیراهنت شوم

جان هر قدر که بایدت ای دل قبول کن

گر باقی آوری قدری من تنت شوم

غافل نگردم از پی موری چو محتشم

مامور اگر به ناظری خرمنت شوم