شمارهٔ ۴۸۱

از آن پیش رقیبان مهر ورزد یار من با من

که خواهد بیش گردد کینه اغیار من با من

به این بخت زبون و طالع پستی که من دارم

عجب گر سر در آرد سرو گل رخسار من با من

نمی دانم چه می گوید ز بدگویان که می گوید

به این تلخی سخن شوخ شکر گفتار من با من

مرا کز رنجش اغیار دایم دل گران گشتی

چسان بینم که باشد سر گران دلدار من با من

دل زارم چو برد آن شوخ و شد بیگانه دانستم

که می کرد آشنایی از پی آزار من با من

ز کید خصم پیش یار من مقدار من کم شد

نمی دانم چه دارد خصم بی مقدار من با من

به کویش محتشم چون ره برم شبهای تنهایی

اگر همره نباشد آه آتش بار من با من