شمارهٔ ۴۸۲

ساخت شب مرا سیه دود دل فکار من

روزم اگر چنین بود وای به روزگار من

چون دهد از غم توام آه به باد نیستی

آینه سپهر را تیره کند غبار من

ابر بلابرون خیمه ز موج خیز غم

چون ز درون علم کشد آه شراره بار من

تا تو قرار داده ای قتل مرا به تیغ خود

صبر فرار کرده است از دل بی قرار من

تا ز نظاره ات مرا ساخت به عشق مبتلا

گوشه بگوشه می جهد چشم گناهکار من

به ز نخست محتشم باز رسم به کار خود

گر دگر آن غزاله را چرخ کند شکار من