شمارهٔ ۵۸۶

ساقیا چون جام جمشیدی پر از می می کنی

گرنه این دم فکر برگی می کنی کی می کنی

من نه آنم کز تو پیوند محبت بگسلم

بند بندم گر به تیغ قهر چون نی می کنی

آنچه در دل بردن از لطف دمادم می کنند

این فسون سازان تو از جور پیاپی می کنی

سر به صحرا می دهی ای قبله لیلی وشان

هرکه را مجنون صفت آواره از حی می کنی

ساقیا طی کن بساط غم در آن بحر نشاط

کز نم فیضش گذار از حاتم طی می کنی

محمل لیلی به سرعت می بری ای ساربان

گر بدانی حال مجنون ناقه را پی می کنی

محتشم از ضعف چون گیتی چنانی این زمان

جای آن دارد اگر جا در دل و پی می کنی