شمارهٔ ۵۸۷
محتشم کاشانیمحتشم چون عمر صرف خدمت وی می کنی
پادشاهی گر نکردی این زمان کی می کنی
توسن عمر آن جهان پیما ستور باد پا
یک جهان طی می کند چون بادپا هی می کنی
سختی راه محبت را دلیل این بس که تو
در نخستین منزلی هرچند ره طی می کنی
ساقیا بر ساحل غم مانده ام وقتست اگر
کشیت ساغر روان در قلزم می می کنی
سنبل از تاب جمالت می نشیند در عرق
زلف را هرگه نقاب روی پر خوی می کنی
آهوان در پایت ای مجنون از آن سر می نهند
کآشنایی با سگ لیلی پیاپی می کنی
گفته بودی می کنم با محتشم روزی وفا
شاه خوبان وعده کردی و وفا کی می کنی