قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ - قصیدهٔ در مدح مرتضی نظام شاه بحری

زهی محیط شکوه تو را فلک معبر

سفینه جبروت تو را زمین لنگر

ضمیر خازن رای تو را ز دار قضا

زبان خامه حکم تو هم زبان قدر

ز نعل رخش تو روی زمین پر از خورشید

ز عکس تیغ تو سطح زمین پر از جوهر

ز قبه سپرت لامع آسمان شکوه

ز مهجه علمت طالع آفتاب ظفر

ز خاکروبی کاخ تو کام جو خاقان

ز پاسبانی قصر تو نام جو قیصر

ز آفتاب اگر نیم شب سراغ کنی

به جذبه تو ز تخت الثری برآرد سر

و گر به بزم گه عیش طول شب خواهی

فلک چدار کند دست و پای توسن خور

ز ابر لطف تو گر رشحه ای رسد به جماد