قصیدهٔ شمارهٔ ۷۶ - وله ایضا من بدیع افکاره

درین ضعف آن قدر دارم ز بیماری گر انباری

که بر بومی که پهلو می نهم قبریست پنداری

ز بیماری چنان با خاک یکسانم که از خاکم

اجل هم برنمی دارد معاذالله ازین خواری

مرا حالیست زار ای دوستان ز انسان که دشمن هم

به حالم زار می گرید مبادا کس به این زاری

دل من تا نشد افکار عالم را نشد باور

که یک دل می تواند بود و صد عالم دل افکاری

چنان بازاری دل الفتی دارم درین کلفت

که عیش از صحبت من می نویسد خط بیزاری

عجب حالیست حال من که در آیینه دوران

نمی بینم ز یک تن صورت غم خواری و یاری

کدامین بنده ام من بنده صاحب ستاینده

کدامین صاحبست این صاحب شان جهانداری