شمارهٔ ۹ - وله ایضا
محتشم کاشانیمردم چشم جهان بین پدر
آن که نادیده جهان رفت به خواب
غنچه باغ جهان شاه علی
طفل نامجرم ایمن ز عذاب
کاندرین باغ ز خوشبویی او
گلی از چهره نیفکند نقاب
تا که از گلشن دوران بردند
سوی گلزار بهشتش بشتاب
هرکه تاریخ وفاتش جوید
گل خوشبوی درآرد به حساب