شمارهٔ ۶۰۰

به جایی دلت گرم سوداست گویی

دل بی سر و برگ از آنجاست گویی

تو را مستی ای هست پنهان نه پیدا

ولیکن نه مستی صهباست گویی

دلت نیست برجا فلک بر تو دیدی

ز جام هوس باده پیماست گویی

به من می کنی لطفی از حد زیاده

مرادت ازین لطف ایذاست گویی

بهر چشم برهم زدن بهر قتلم

ز چشمت به ابرو صد ایماست گویی

فلک بر زمین از دو چشم تر من

گمارنده هفت دریاست گویی

متاع قرار و سکون در دل ما

درین عهد اکسیر و عنقاست گویی

به دل هرچه دیدند بردند خوبان

دل عاشقان خوان یغماست گویی

پراکنده عشقی که دانم به طعنش

لب اوست گویا دل ماست گویی

ز بزم بتان محتشم خاست طوفان

ستیزنده مست من آنجاست گویی