شمارهٔ ۶۴
محتشم کاشانیهر کجا حیرانم اندر چشم گریانم تویی
روی در هرکس که دارم قبله جانم تویی
گرچه در بزم دگر شبها چو شمعم در گداز
آن که هر دم می کشد از سوز پنهانم تویی
گرچه هستم موج خور در بحر شوق دیگری
آن که از وی غرقه صد گونه طوفانم تویی
گرچه خالی نیست از سوز بت دیگر دلم
آن که آتش می زند در ملک ایمانم تویی
گرچه بنیاد حضورم نیست زان مه بی قصور
جنبش افکن در بنای صبر و سامانم تویی
گرچه زان گل همچو بلبل نیستم بی ناله ای
غلغل افکن در جهان از آه و افغانم تویی
گرچه نمناکست زان یک دانه گوهر دیده ام
قلزم انگیز از دو چشم گوهر افشانم تویی
گرچه می آلایم از دیدار او دامان چشم
گل رخی کز عصمت او پاک دامانم تویی
گرچه جای دیگرم در بندگی چون محتشم
آن که او را پادشاه خویش میدانم تویی