غزل شمارهٔ ۵۰

ای بگرفته از وفا گوشه کران چرا چرا

بر من خسته کرده ای روی گران چرا چرا

بر دل من که جای تست کارگه وفای تست

هر نفسی همی زنی زخم سنان چرا چرا

گوهر تو به گوهری برد سبق ز مشتری

جان و جهان همی بری جان و جهان چرا چرا

چشمه خضر و کوثری ز آب حیات خوشتری

ز آتش هجر تو منم خشک دهان چرا چرا

مهر تو جان نهان بود مهر تو بی نشان بود

در دل من ز بهر تو نقش و نشان چرا چرا

گفت که جان جان منم دیدن جان طمع مکن

ای بنموده روی تو صورت جان چرا چرا

ای تو به نور مستقل وی ز تو اختران خجل

بس دودلی میان دل ز ابر گمان چرا چرا