غزل شمارهٔ ۱۸۸

اینجا کسی ست پنهان خود را مگیر تنها

بس تیز گوش دارد مگشا به بد زبان را

بر چشمه ضمیر ت کرد آن پری وثاقی

هر صورت خیالت از وی شده ست پیدا

هر جا که چشمه باشد باشد مقام پریان

با احتیاط باید بودن تو را در آنجا

این پنج چشمه حس تا بر تنت روان است

ز اشراق آن پری دان گه بسته گاه مجری

وان پنج حس باطن چون وهم و چون تصور

هم پنج چشمه می دان پویان به سوی مرعی

هر چشمه را دو مشرف پنجاه میرابند

صورت به تو نمایند اندر زمان اجلا

زخمت رسد ز پریان گر باادب نباشی

کاین گونه شهره پریان تندند و بی محابا

تقدیر می فریبد تدبیر را که برجه

مکر ش گلیم برده از صد هزار چون ما

مرغان در قفس بین در شست ماهیان بین

دل های نوحه گر بین زان مکرساز دانا

دزدیده چشم مگشا بر هر بت از خیانت

تا نفکند ز چشمت آن شهریار بینا

مانده ست چند بیتی این چشمه گشت غایر

برجوشد آن ز چشمه چون برجهیم فردا