غزل شمارهٔ ۲۰۵

چند گریزی ز ما چند روی جا به جا

جان تو در دست ماست همچو گلوی عصا

چند بکردی طواف گرد جهان از گزاف

زین رمه پر ز لاف هیچ تو دیدی وفا

روز دو سه ای زحیر گرد جهان گشته گیر

همچو سگان مرده گیر گرسنه و بی نوا

مرده دل و مرده جو چون پسر مرده شو

از کفن مرده ایست در تن تو آن قبا

زنده ندیدی که تا مرده نماید تو را

چند کشی در کنار صورت گرمابه را

دامن تو پرسفال پیش تو آن زر و مال

باورم آنگه کنی که اجل آرد فنا

گویی که زر کهن من چه کنم بخش کن

من به سما می روم نیست زر آن جا روا

جغد نه ای بلبلی از چه در این منزلی

باغ و چمن را چه شد سبزه و سرو و صبا