غزل شمارهٔ ۲۱۰

گر نه تهی باشدی بیشتر این جوی ها

خواجه چرا می دود تشنه در این کوی ها

خم که در او باده نیست هست خم از باد پر

خم پر از باد کی سرخ کند روی ها

هست تهی خارها نیست در او بوی گل

کور بجوید ز خار لطف گل و بوی ها

با طلب آتشین روی چو آتش ببین

بر پی دودش برو زود در این سوی ها

در حجب مشک موی روی ببین اه چه روی

آنک خدایش بشست دور ز روشوی ها

بر رخ او پرده نیست جز که سر زلف او

گاه چو چوگان شود گاه شود گوی ها

از غلط عاشقان از تبش روی او

صورت او می شود بر سر آن موی ها

هی که بسی جان ها موی به مو بسته اند

چون مگسان شسته اند بر سر چربوی ها

باده چو از عقل برد رنگ ندارد رواست

حسن تو چون یوسفی ست تا چه کنم خوی ها

آهوی آن نرگسش صید کند جز که شیر

راست شود روح چون کژ کند ابروی ها

مفخر تبریزیان شمس حق بی زیان

توی به تو عشق توست باز کن این توی ها