غزل شمارهٔ ۲۳۲

چو عشق را تو ندانی بپرس از شب ها

بپرس از رخ زرد و ز خشکی لب ها

چنان که آب حکایت کند ز اختر و ماه

ز عقل و روح حکایت کنند قالب ها

هزار گونه ادب جان ز عشق آموزد

که آن ادب نتوان یافتن ز مکتب ها

میان صد کس عاشق چنان بدید بود

که بر فلک مه تابان میان کوکب ها

خرد نداند و حیران شود ز مذهب عشق

اگر چه واقف باشد ز جمله مذهب ها

خضردلی که ز آب حیات عشق چشید

کساد شد بر آن کس زلال مشرب ها

به باغ رنجه مشو در درون عاشق بین

دمشق و غوطه و گلزارها و نیرب ها

دمشق چه که بهشتی پر از فرشته و حور

عقول خیره در آن چهره ها و غبغب ها

نه از نبیذ لذیذش شکوفه ها و خمار

نه از حلاوت حلواش دمل و تب ها

ز شاه تا به گدا در کشاکش طمعند

به عشق بازرهد جان ز طمع و مطلب ها